Qəribə müqayisədir, Sinoplu  Diogenlə  Şirzadın hansı oxşarlıqları var ? Amma səbirli olun, toyun axırını gözləyin, hər şeyi anlayacaqsınız, əziz oxucularım.

Diogen öz şəhərindən qovulduqdan sonra Afinaya gəlir və şəhər meydanında çəlləkdə yaşamağa başlayır. Gündüz əlində gəzdirdiyi çiraqla insan axtarması ilə hamıda müxtəlif suallar doğurur.

Bir gün Diogen hamamdan çıxıb gedəndə, ora yeni gələnlər soruşurlar: "İçəridə adam çoxdurmu?" O isə belə cavab verir ki, insan azdır.

Başqa bir rəvayətdə isə onun Filiplə görüşü zamanı sohbətlərinin çox lakonik olması ilə yadda qalır. Filip ondan soruşur:
- Nə işlə məşğulsan?
- Sənin acgözlüyünü seyr edirəm,-  deyə cavab verir.

Şirzad isə Sinoplu yox, Azərbaycanlıdır, əlində isə çıraq deyil, bizim qədim və eyni zamanda çox həzin, ürəkləri muma döndərən Balaban var. Şirzad nə insan, nə də ki, digər bir canlını axtarmır. Əksinə ifa etdiyi Balabanın sehirli səsinə görə, axtarılan özüdür. Amma onu Azərbaycanda yox, əvvəllər balabanı "duduk" kimi tanıyan ölkələrdə axtarırlar. Çünki balabanı Şirzadın ifasında dinlədikdən sonra əcnəbilər kəsinliklə bu alətin həm Balaban, həm də məhz Azərbaycana məxsus olduğunu tam anladılar. Balabana Şirzadın sirli  barmaqları  toxunanda Məcnunun ahını, Kərəmin yanğısını, Yusifin gözəlliyini, Kərbəla müsibətini, Füzuli dühasını, Nəsimi divanını,  Üzeyir dünyasını, Vaqif  həstərini, Mahmud Ağa məclislərini bütün çalarları ilə bizə canlandırır və özündə yaşadır.. Şirzad Balabanla yaşayır, yaradır və Balabanla onun arasında İlahi bir eşq yaşanır. O eşq ki, bütün dünyaya səs salıb xalqımızım dərin mədəniyyətini və mənəvi dəyərlərini atom zərrəcikləri kimi hər yana səpələyir.

Civan Qasparyan erməni lobbisinin güclü dəstəyi ilə məşhur "Qladiator" filmində balabanımızı "duduk" kimi təqdim edərək, musiqi ifa edir. Üstəlik, həyasızcasına "Avrovision" musiqi yarışmasında da Ermənistan təmsilçisini müşayiət edir. Amma biz Şirzadı "Drip-Drop" sədaları altında arxa plana atırıq.  Ona görə  atırıq ki , Şirzad bütün dövlət tədbirlərinə 120 km yol qət edərək gəlir. Tədbirdə ifası bitən kimi tez öz çəlləyinə oturub geriyə - eyni məsafəni qət edərək qayıdır Şamaxıya. Neyləsin, istəyənin bir üzü qara, verməyənin iki üzü; axi axşam Şamaxıda el şənliyində də onu dinləmək istəyənlər var.

Bir sözlə, Diogen çəlləkdə yaşayırdısa, Şirzad demək olar ki, öz avtomobilində yaşayır. Diogen heykəldən pul istəyirdi ki, insanların yox deməsi ona adi hal kimi gəlsin. Amma Şirzad heç kimdən heç nə istəmir, çünki bilir mənasızdır. Çünki nəyinə lazımdır ki, özünü ağır-yüngül etsin. Durub nə desin? Desin ki, bəs niyə mən fəxri ada layiq görülmürəm? Digər tərəfdən isə Şirzad çox böyük mədəniyyətə sahib insandır. Hələ ki, oturub bizim məmurların acgözlüyünü Diogen sayağı seyr edir.

Biləcəridən o tərəfdə tanınmayan, mini diskləri gözmuncuğu kimi sancaqlayıb üstündə gəzdirən (canlı oxumağa səsləri olmayan müğənnilər) ilbəil layiq olmadıqları müxtəlif adlara layiq görülür, təqaüdlərlə mükafatlandırılır. Şirzad isə bütün dünyanı ifası ilə heyran edir, amma nəsə yazıq uşağın bəxti gətirmir. Görəsən niyə? Axı bizim yurdumuz tək Odlar Yurdu yox, həm də Möcüzələr ölkəsi olan Azərbaycandır. İnanaq ki, bu bir təsadüfdür, inanaq ki, Şirzad kimisə görüm-baxım etmədiyinə görə deyil, təsadüfən, diqqət mərkəzində olduğu halda diqqətdən kənarda qalıb.

Rəhmətlik Vahidin bir sözü yadıma düşdü:

Demişdin Xaqani çıxar şanı çıxınca
Canım çıxacaqmış demə Xaqani çıxınca.

Söz vaxtına çəkər deyirlər, şanının çıxmasına çox az bir vaxt qalır. İnanırıq ki, bir gün belə bir möcüzə baş verəcək ki, Şirzad əməkdar yox, Xalqın ona verdiyi və layiq olduğu Xalq artisti adına layıq görüləcək. Və nəhayət biz belə bir səda eşidəcəyik: "Çıxış edir Azərbaycan Respublikasının Xalq artisti Şirzad Fətəliyev".